به گزارش پایگاه خبری دیدگاه اقتصادی،
محمدصادق ترابزاده جهرمی، پژوهشگر رصدخانه عدالت اجتماعی؛ بازار: غیرحضوری شدن مدارس که موجب افت کیفیت و خدمات مدارس شده است و از سوی دیگر مشکلات معیشتی مردم، موجب کاهش تقاضای مدارس غیردولتی یا عدم تمایل متقاضیان به پرداخت شهریه بیشتر از سال قبل در قبال خدمات و کیفیت کمتر از سال قبل شده است. حجم قابل توجهی از تقاضا به سوی مدارس دولتی سرازیر شده و تراکم کلاسی آن ها را افزایش داده است؛ والدین کمتری مایل به مدارس غیردولتی هستند؛ از نوع آموزش ارائه شده مدارس گله مند هستند و این مبالغ شهریه را در برابر چنین سطح آموزشی-تربیتی، غیرمنصفانه و گران می دانند. طبیعتا هزینه های مدرسه خصوصا حقوق و دستمزد که حضوری و غیرحضوری ندارد، به جهت تورم، افزایش یافته ولی مردم انتظار کاهش شهریه دارند. وزارت آموزش و پرورش هم اجازه فعالیت حضوری جهت ارتقاء کیفیت و ایجاد فضای تربیتی بهتر را نمی دهد.
این شرایط، بخشی از مدارس غیردولتی را به مرز ورزشکستگی کشانده است و برخی را دچار مشکلات اقتصادی کرده است. البته برخی از آن ها تلاش می کنند با ارائه فهرستی از خدمات مجازی و …، مشتریان خود را راضی نگه دارند. اما در این میان فرصت خوبی است که مجریان و مشتریان مدارس غیردولتی را کنار گذاشته و به سراغ مدافعان خط مشی مدرسه خصوصیِ شهریه ای (به عنوان یک شیوه غیردولتی) برویم. آن ها بودند که می گفتند چرا مخالف آزادی انتخاب والدین در امر آموزش شده اید؟ چرا مانع مشارکت مردم می شوید؟ این مدارس، کمکی به مدارس دولتی و آموزش و پرورش است (البته ظاهرا در دوران غیربحران و جنگ و …) و شما بار مالی آموزش و پرورش را زیاد می کنید. این مدارس با خلق فضای متفاوت آموزشی و تربیتی، به رشد کیفیت کمک می کنند. اساسا مگر نه اینکه رقابت، کیفیت می افزاید؟ آن ها می گفتند که دولتِ کوچک زیباست و آنجا که دولت، پای خود را کوتاه کند، بخشی خصوصی، کارایی و کیفیت و خلاصه همه خوبی ها را رقم می زند.
حال چه شده است که این مدافعانِ دخالت دولت، موافق دخالت دولت و حمایت دولت از این مدارس شده اند؟ مگر قرار نبود بازارگرایی راه نجات آموزش باشد؟ مگر قرار نبود دولت دخالت نکند (الان ستاد ثبت نام مدارس می گوید که دانش آموزان غیردولتی در اولویت ثبت نام مدارس دولتی نیستند و باید ذخیره بایستند. شاید به این بهانه، مجبور شدند دوباره به مدرسه غیردولتی برگردند!). مگر قرار نبود که رقابت، کیفیت را بالا ببرد و ناکارامدها حذف شوند؟ مگر قرار نبود آزادی انتخاب بدهیم؟ الان که همه مدارس مجازی هستند، چرا نگذاریم مدارس غیردولتی هنر خود را نشان دهند و به والدین بگویند که چگونه پول و رقابت، کیفیت بهتر خلق می کنند؟
💡بگذارید بازار، خودش کار کند ولو اینکه همه این مدارس، تعطیل شوند و ورشکسته شوند. واضح است که بازارگرایی، فقط در دوران خوشی و انتفاع مادی، دولت را دشمن می دانست و الان استدلال های خودشکن و متناقض مطرح می کند.
در قدم اول و در نتیجه این نگاه بازارگرایانه در امر آموزش، دود به چشم مدارس غیردولتی رفته و آن ها را ورشکسته یا متضرر می کند. اما مدرسه که بقالی نیست تا امروز تعطیل شود و فردا تاسیس شود. معلمان که کارگران روزمزد سرِ خیابان نیستند. بازارگرایان، اکنون دو راه در پیش دارند: یا از دفاع مطلق خویش از بازارگرایی کوتاه بیایند و یا مدارس غیردولتی را هم قربانی اصرار خویش بر نگاه غلطشان کنند. وقتی می گوییم مدرسه غیردولتی، خط مشی غلطی است و عدالت را مخدوش می کند، این وضعیت را هم می بینیم. قبلا هم بیان کردیم که مشارکت مردم خوب است، انتخاب گری والدین خوب است، اداره غیردولتی مدارس هم خوب است اما مدرسه غیردولتی، لازم نیست مدرسه خصوصی شهریه ای باشد. «تامین آموزش رسمی عمومی» را نباید به بازار سپرد و الا همان مدرسه خصوصی را هم نابود می کند.
